ฉันเองก้อไม่เข้าใจตัวเอง....ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง


บางทีก้อเหนื่อยที่จะต้องเจอเทอ

บางทีก้อท้อจนไม่อยากที่จะพูดอะไรออกไป

บางทีก้อไม่อยากจะรับรู้อะไรทั้งน้าน


รึเปนเพราะความชินชาที่ฉันได้รับมันสะสมขึ้นทุกวันๆ

รึว่าฉันคิดมากไป จนทามร้ายตัวเอง



รู้ว่าสิ่งที่ทามมันผิด แต่พอคิดถึงตอนที่เทอทำ

มันยังไม่เห้นเปนรัยเลย แล้วทำไม ทำไม

ฉันจะทามไม่ได้ ทำไมต้องแคร์




แต่เทอรู้ไหมว่า คนๆนี้ รู้สึกผิด ผิดที่ทามกับเทอแบบนี้

กัวสิ่งที่เกิดขึ้นจะกลับมาทามร้ายตัวฉันเอง


จิงๆแล้วมันก้อปกติทั่วไปที่ฉันสนุกไปเรื่อยๆ

โดยที่ไม่ได้ใส่ใจหรือว่าแคร์อะไร


เพราะ ยังไง เทอ ก้อ คือ คน ที่ ยืน ข้างๆ ฉัน



แต่วันนี้ มันแปลกๆ มันผิดกับที่ผ่านๆมา


ฉันสับสน สับสน ม่ายช่ายเพราะ เขา


แต่เปนเพราะ เทอ ที่ไม่เคยที่จะใส่ใจกันเลย


รึว่าฉัน งี่เง่าไปเอง สำหรับเทอ ฉันไม่เข้าใจ


แต่การที่คนๆหนึ่งใส่ใจทุกอย่าง


เฝ้ารอการเจอกันแต่ละครั้ง มัันเปนการรอคอยที่นาน

เหลือเกินสำหรับเขา แต่สำหรับฉันคือการได้มาเจอ

ก้อเเค่นั้น แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือความรู้สึกที่เขาใส่ใจ




ที่วันนี้ไม่รุว่าเพราะ อะไร เปนเพราะฉันรักเทอมากไป รึป่าว

ฉันเลยเหนื่อยใจกับเทอมากแบบนี้



+ ขอบคุน + ที่ทามให้คนๆนี้รุสึกดี แค่ชัวเวลาหนึ่ง

ถึงเเม้มันจะมีอะไรในใจที่ขัดๆไป


..................................................................


สนุกไปวันๆ ดังเช่นที่เทอทาม....